Gözlerinin mavisinde yok olmak bir denizkızının tüm hayali olsa gerek...Rüzgarın eşliğinde martıların her kanat çırpışında bir kez daha diriliyor ruhum...Sonra yeniden ve yeniden ...Bu dirilişleri...
zamansız bir gidişti... ve sonu yoktu bu gisişin.gözlerindeki o sonsuz yolda öyle amaçsızca ilerliyordum.ne son da ne olacağını biliyodum ne de nrde oldugumu.öyle yürüyordum işte....
Önceleri asla bitmez,tükenmez sanırdım yüzündeki aydınlık.Sanırım yanıldığımı anlamam için biraz vakit geçmesi gerekecek.Çünkü sen de zamanın seni esir...
İlk kez kağıdın ve kalemin kokusunu almadan yazıcaktım bu gece...Garip bir heyecandı duyduğum ya da ihanetin adıydı...Kendime ya da olmayan bir şeye...
Yüzüne baktıkça sanki eski bir acıyla karşı karşıya kaldığımı hissettim.Seni ilk görüşüm aslında ilk değilmiş gibi...Bu çizgileri, bu elleri biliyordum...